Fakti i parë që del në pah në krahasimin midis Iranit dhe Izraelit në doktrinën ushtarake është se Republika Islamike e tejkalon shtetin hebre për sa i përket fuqisë punëtore, duke qenë në gjendje të përdorë një grup demografik dhjetë herë më të rëndësishëm
Forcat e armatosura të Teheranit janë ndër më të mëdhatë në rajonin e Azisë Perëndimore, me të paktën 580 mijë personel aktiv në detyrë dhe afërsisht 200 mijë rezervistë të trajnuar, të ndarë midis Ushtrisë tradicionale dhe Korpusit të Gardës Revolucionare.
Izraeli ka rreth 169 mijë e 500 personel aktiv ushtarak në ushtri, marinë, forcat ajrore dhe formacionet paraushtarake. 465 mijë të tjerë përbëjnë rezervën.
Kur bëhet fjalë për shpenzimet e mbrojtjes, Izraeli ia kalon Iranit. Indeksi Global i Fuqisë së Zjarrit zbulon se buxheti i mbrojtjes i shtetit hebre është 24 miliardë dollarë, ndërsa i Iranit është 9.95 miliardë dollarë. Izraeli ka përparësi edhe në dimensionin ajror me gjithsej 612 avionë ushtarakë, ndërsa Irani ka 551 avionë.
Aspekti i rëndësishëm për t’u theksuar është se Forcat Ajrore të Izraelit përfshijnë më shumë luftëtarë modernë si F-15, F-16 dhe F-35. Kjo plotësohet nga sistemi i tij i fuqishëm i mbrojtjes ajrore me shumë shtresa, i cili përfshin Iron Dome, David’s Sling, Arrow dhe Patriot.
Në vend të kësaj, është në arsenalin e raketave (dhe dronëve) që Teherani po zgjeron ritmin e tij dhe përfshin raketa lundrimi dhe raketa kundër anijeve, si dhe transportues balistikë me rreze të gjatë. SHBA vlerëson se Teherani ka mbi tre mijë raketa balistike të llojeve dhe rrezeve të ndryshme.
Në arsenalet e tij të avancuara, dhe me të cilat Teherani furnizon prokurorët rajonalë, ka nga Shahab-1 me rreze veprimi prej 300 km deri te transportuesit e lundrimit Soumar, më të avancuarit me një distancë prej 2500 km.
I frikshëm është Qiam-1 i drejtuar me saktësi me një distancë prej 800 km. Nuk ka shifra të sakta për avionët pa pilot, por dihet aktivizmi i Iranit në ndërtimin dhe eksportimin e sasive të mëdha të dronëve, të cilët përdoren nga Rusia në Ukrainë (Shahed) si dhe në Sudan.
Irani duket se ka furnizuar me raketën Khaibar-Breaker aleatët e tij Houthi. Hakmarrja ndaj luftës së shtetit hebre në Gaza është vetëm një nga aspektet (më propagandistike) që lidhet me aktivizmin e grupit jemenas, i cili synon të krijojë presion mbi Egjiptin, me qëllim që të çojë në mbylljen e Kanalit të Suezit dhe paralizë totale e ngushticës.
“Por testet e raketave iraniane janë gjithashtu ana tjetër e veprimeve të Houthi-ve – sipas burimeve të inteligjencës. Të cilët përdorin trajnimin dhe këshillat e ofruara nga elementët e Hezbollahut të pranishëm, në fshehtësi absolute, në territorin e Jemenit”.
Për sa i përket fuqisë tokësore, Izraeli ka 1370 tanke ndërsa Irani 1996. Megjithatë, epërsia numerike nuk garanton epërsi ushtarake. Shteti hebre ka në arsenalin e tij tanke më të avancuara si Merkava, të cilët janë të blinduar rëndë dhe konsiderohen ndër më të dizajnuarit në botë.
As Irani dhe as Izraeli nuk kanë një prani të madhe detare, megjithatë Irani njihet për aftësinë e tij për të nisur sulme nga varka të vogla.
Sipas Global Firepower, forca e flotës së Teheranit është 101 në krahasim me 67. Ai operon gjithashtu 19 nëndetëse, krahasuar me pesë të Izraelit. Së fundi, duhet thënë se Teherani armatos, stërvit dhe mbështet një rrjet të ushtrive proxy në të gjithë rajonin, të njohur si “Boshti i Rezistencës”.
Ato përfshijnë Hezbollahun në Liban, Houthis në Jemen, milicitë shiite në Siri dhe Irak, Hamasin dhe Xhihadin Islamik Palestinez në Gaza.
Megjithëse nuk janë pjesë e forcave të armatosura të Republikës Islamike, ato janë funksionale ndaj objektivave dhe përdorimeve të saj ushtarake, gjithnjë e më shumë të armatosura dhe mbi të gjitha shumë besnike ndaj Iranit. (AP)
